Na ziemi zaś półkolem

„Na ziemi zaś, półkolem, według wysokości i rangi stały święte wazy Gusi. Na krańcach półkola tkwiły wazy najniższe i rosły proporcjonalnie do wewnątrz tak, że w środku znajdowały się dwie koloru błękitnego, sięgające ramion dorosłego mężczyzny. Pierwsza z największych waz miała krawędź szyjki pomalowaną na kolor czarny, druga zaś na kolor biały. Jednakże waza o czarnej szyjce miała cztery duże uchauchwyty, a w każdym z nich, niby w muszli, tkwiła ludzka czaszka. Z każdej wazy zwisała srebrna pandang skrząca się w fantastycznym blasku pochodni. Tylko na jednej wazie nie było srebrnej pandang... Za każdą z waz, z wyjątkiem jednej, stała dziewczyna. Dziewczęta miały na głowie wysoko splecione czarne włosy, ich twarze pokryte były białym barwnikiem, w którym błyszczały czarne oczy. Dziewczyny nosiły ciemne całuny podpięte wysoko pod brodą i spadające aż do stóp; talię spinał ciasno pas ozdobiony zębami myszy i małp.
Dusuni siedzieli rzędami, twarzą do waz, bez ruchu i pełni napięcia. W oczach — skupienie i wyczekiwanie. Atmosferę napięcia można było wyczytać ze skurczonych na plecach mięśni i z ciasnego splotu palców. W tej dziwnej i niesamowitej ciszy czekali, by na ich zew odpowiedział sam Maboga. Maboga, Aki Maboga!“(15)